Pies staje przed wejściem do tunelu, zagląda w ciemność, a potem patrzy na Ciebie. Przeszkody agility to skoki, tunel, slalom i trzy przeszkody kontaktowe: palisada, kładka i huśtawka. Sędzia układa z nich tor agility, a pies pokonuje je w wyznaczonej kolejności, kiedy Ty biegniesz obok. Część z nich poznacie jeszcze w domu, zanim pierwszy raz wejdziecie na ring.
Tor agility, czyli przeszkody w kolejności
Sędzia ustawia przeszkody na ringu i numeruje kolejność. Przed biegiem jest zapoznanie z torem. Wchodzisz na nie bez psa, przechodzisz trasę i planujesz, gdzie zmienisz stronę.
Potem pies biegnie bez smyczy. Prowadzi go tylko Twoje ciało i głos. Liczą się błędy i czas. Zrzucona poprzeczka, odmowa albo ominięta strefa kontaktu to punkty karne.
Każdy tor jest inny, ale przeszkody się powtarzają. Kiedy pies zna każdą z osobna, na zawodach uczycie się już tylko nowych połączeń.
Przeszkody skokowe
Stacjonata to poprzeczka oparta na dwóch stojakach. Pies przelatuje nad nią, a jedno zahaczenie łapą wystarczy, żeby ją zrzucić.
Do skoków należą też murek, skok w dal i koło. Murek pies przeskakuje jak stacjonatę. Skok w dal pokonuje w długości, nie w wysokości. Koło to obręcz w ramie, przez którą pies skacze środkiem.
Wysokość skoków zależy od kategorii wzrostowej psa: XS, S, M, I albo L. Kategoria wynika ze wzrostu psa, więc mały pies skacze niżej i startuje z psami podobnego wzrostu. Kategorie i klasy od Minus A0 do A3 opisujemy w przewodniku po klasach agility.
Szczeniak nie skacze na pełnej wysokości. Na nią czeka, aż skończy rosnąć, a kiedy to nastąpi, powie lekarz weterynarii.
Tunel
Tunel to rura, do której pies wbiega jednym wlotem i wybiega drugim. Psy wbiegają do niego chętnie, zwłaszcza gdy przy wyjściu czeka Twoja twarz i szarpak.
Na torze kłopot bywa odwrotny. Pies wybiera tunel, którego nie było w planie, bo stoi bliżej niż skok, na który go wysyłasz. Dlatego tunel ćwiczy się nie tylko “do środka”, ale też obok wlotu, na komendę.
Slalom
Slalom to rząd tyczek. Pies przeplata je jedną po drugiej i robi to sam, niezależnie od tego, czy biegniesz obok, zostajesz z tyłu, czy wyprzedzasz. To jedna z trudniejszych przeszkód na torze.
Najważniejsze jest wejście. Pies wchodzi tak, żeby pierwszą tyczkę minąć lewym bokiem. Wejście ćwiczy się osobno, pod różnymi kątami.
Metod nauki jest kilka i żadna nie jest jedyną słuszną. W kanale tyczki stoją najpierw rozsunięte, pies biegnie prosto środkiem, a Ty z czasem je domykasz. W metodzie 2x2 pracujesz parami tyczek i dopiero potem łączysz pary w cały slalom. W obu lepiej wolniej i wszystkie bramki niż szybko z jedną pominiętą.
Przeszkody kontaktowe: palisada, kładka, huśtawka
Te trzy przeszkody mają strefy kontaktu, czyli dolne części przeszkody. Pies przy zejściu musi dotknąć strefy łapą. Ominięta strefa to błąd.
Palisada to dwie pochylnie złożone w literę A. Pies wbiega pod górę i zbiega z drugiej strony. Kładka to długa, wąska deska na podporach, z wejściem i zejściem. Huśtawka wygląda podobnie, ale się rusza: przechyla się pod psem, kiedy przejdzie jej środek.
Strefy uczy się na dwa sposoby. Pierwszy to zatrzymanie w strefie, na przykład w pozycji “2 na 2”: dwie łapy na ziemi, dwie na przeszkodzie. Łatwiej o powtarzalność, kosztem odrobiny czasu. Drugi to strefa biegowa, gdy pies schodzi w pełnym biegu i trafia łapami w strefę bez zatrzymania. Jest szybsza, ale trudniejsza do nauczenia i utrzymania. Obie są w porządku, wybór zależy od psa i od Ciebie.
Huśtawka wymaga cierpliwości. Ruch i dźwięk deski potrafią przestraszyć psa, więc oswaja się go z nimi osobno, na niskiej wysokości, nagradzając spokój. Na przeszkodach kontaktowych łatwo o kontuzję, dlatego tu trener jest najbardziej potrzebny.
Które przeszkody ćwiczysz w domu
Przeszkody dla psa w domu to nie pełny tor. To kilka prostych rzeczy, które sprawią, że pierwsze zajęcia w klubie będą zabawą, a nie stresem:
- Tunel. Krótki, składany tunel w ogrodzie albo na łące. Zaczynasz od prostej rury i nagrody przy wyjściu.
- Niska stacjonata. Poprzeczka nisko nad ziemią uczy psa, że przez przeszkodę się przeskakuje, a nie przechodzi pod nią.
- Pierwsze kroki do slalomu. Obieganie kubka na komendę “lewo” i “prawo” buduje skręty, a dwie tyczki wbite w trawnik to początek metody 2x2.
- Świadomość ciała. Niska deska albo krawężnik, po którym pies chodzi stępem, to pierwsza przymiarka do kładki i huśtawki.
Sesje krótkie, kilka minut. Kończysz, kiedy pies chce jeszcze. Od czego zacząć zanim pojawią się przeszkody, czyli zabawę, motywację i komendy kierunkowe, opisujemy w artykule agility dla psa - jak zacząć.
Kiedy wiecie, że zostajecie w agility, przydaje się własny sprzęt. W sklepie Agilix jest skok w dal, Spinpoint do nauki ciasnych zwrotów i pokrowce na kładkę, palisadę i huśtawkę.
Z domu na prawdziwy tor
Palisady, kładki i huśtawki nie postawisz w salonie. Nie ma też w domu kogoś, kto z boku zobaczy, że wysyłasz psa ramieniem w tunel, a głosem na skok. To daje grupa początkująca w klubie. Znajdź zajęcia agility w swojej okolicy, a jeśli chcesz najpierw zobaczyć, jak wygląda sport od strony zawodów, zajrzyj na stronę czym jest agility.
Podsumowanie
Przeszkód jest kilka, ale pies poznaje każdą z osobna, zanim zobaczy je razem. Rozłóż dziś w ogrodzie tunel albo niską poprzeczkę, pobawcie się kilka minut i skończ, kiedy pies będzie chciał więcej. Resztę toru pokaże Wam trener.
